Υπάρχουν ήττες που μπορείς να αποδεχτείς. Υπάρχουν και άλλες που σε προβληματίζουν λίγο περισσότερο. Υπάρχουν, όμως, και στιγμές που το αποτέλεσμα περνάει σε δεύτερη μοίρα, γιατί αυτό που βλέπεις στον αγωνιστικό χώρο είναι απλώς η επιβεβαίωση μιας κατάστασης που σε ανησυχεί εδώ και καιρό.
Μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια κακή παρένθεση, ιδιαίτερα όταν έρχεται να προστεθεί στην απογοήτευση που άφησε η προηγούμενη χρονιά και σε μια φετινή πορεία που δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει ιδιαίτερη αισιοδοξία.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι ο ΠΑΟΚ χάνει. Είναι ότι πολλές φορές δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τι ακριβώς προσπαθεί να παίξει.
Χωρίς συνοχή , με την συνεννόηση μεταξύ των ποδοσφαιριστών να μοιάζει συχνά προβληματική και τα ατομικά λάθη να επαναλαμβάνονται με ανησυχητική συχνότητα.
Το πρόβλημα να είναι βαθύτερο και έχει να κάνει με κάτι που λείπει από τον ΠΑΟΚ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή: μια ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Ο Λίσι είναι ένας προπονητής που δημιουργεί ενδιαφέρον.
Σίγουρα κάθε δύσκολη περίοδος δεν πρέπει να οδηγεί αυτομάτως στην αμφισβήτηση ενός προπονητή, πόσο μάλλον όταν π
ρόκειται για κάποιον που προσπαθεί να εφαρμόσει μια διαφορετική φιλοσοφία.
Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που προβληματίζει.
Έχει αντιληφθεί πραγματικά τη σοβαρότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται ο ΠΑΟΚ;
Κάπου εδώ έρχεται η συζήτηση για τα ρεπό.
Μετά την αναμέτρηση, ο Λίσι ανέλαβε την ευθύνη για την εικόνα της ομάδας, χωρίς να θεωρεί λανθασμένη την απόφασή του να δώσει ρεπό στους ποδοσφαιριστές.
Προφανώς, η ξεκούραση αποτελεί σημαντικό κομμάτι της προπονητικής διαδικασίας. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε καλύτερα από το τεχνικό επιτελείο τις ανάγκες των ποδοσφαιριστών.
Αλλά όταν βλέπεις μια ομάδα που δυσκολεύεται τόσο πολύ να συνεννοηθεί μέσα στο γήπεδο, δεν γίνεται να μη σου δημιουργείται η απορία.
Δεν είναι απαραίτητα τα ρεπό το πρόβλημα. Είναι η αίσθηση ότι ο χρόνος περνάει, τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται και η βελτίωση που όλοι περιμένουμε δεν έρχεται.
Και όσο κι αν πιστεύουμε ότι ο Λίσι έχει πράγματα να προσφέρει, πρέπει να βρει σύντομα τον τρόπο να μετατρέψει τις ιδέες του σε κάτι που θα αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε μέσα στο γήπεδο.
Ο ρόλος της Διοίκησης
Ωραίες οι επισκέψεις στις προπονήσεις, οι συζητήσεις με τους ποδοσφαιριστές και οι εμφανίσεις στους αγώνες ,η παρουσία από μόνη της όμως δεν αρκεί όταν δεν συνοδεύεται από αποφάσεις, σωστό σχεδιασμό και μια ξεκάθαρη κατεύθυνση για το πού θέλει να φτάσει η ομάδα.
Και ίσως, τελικά, να αξίζει να ακούσουμε λίγο πιο προσεκτικά και εκείνη τη μερίδα των φιλάθλων που εδώ και καιρό ασκεί έντονη κριτική στην ΠΑΕ.
Όχι γιατί κάθε παράπονο είναι απαραίτητα σωστό, αλλά γιατί όταν η δυσαρέσκεια συσσωρεύεται, δεν μπορούμε διαρκώς να την αποδίδουμε στην υπερβολή του κόσμου.
Μέσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις για προπονητές, διοικήσεις, αγωνιστικά πλάνα και μεταγραφές, υπάρχει και μια πλευρά που συχνά αντιμετωπίζεται ως δεδομένη.
Ο κόσμος του ΠΑΟΚ.
Εκείνος που φεύγει βιαστικά από τη δουλειά του για να προλάβει να βρίσκεται στις έξι το απόγευμα στην Τούμπα.
Που προσπαθεί να χωρέσει έναν αγώνα ανάμεσα σε υποχρεώσεις, οικογένεια και καθημερινότητα.
Που ξοδεύει χρόνο και χρήματα, που ταξιδεύει, που αγωνιά και που συνεχίζει να βρίσκεται εκεί ακόμη κι όταν η ομάδα δεν του δίνει πολλούς λόγους να χαμογελά.
Υπάρχει κάτι που θεωρώ σημαντικό να θυμόμαστε κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για τις απαιτήσεις του κόσμου.
Δεν ζητάει να κερδίζει ο ΠΑΟΚ κάθε Κυριακή.
Απαιτεί όμως να βλέπει μια ομάδα που έχει πλάνο, που προσπαθεί να εξελιχθεί και που αντιλαμβάνεται το βάρος του Δικεφάλου που φοράει στη φανέλα.
Και αυτή τη στιγμή, δυστυχώς, αυτή η εικόνα απουσιάζει.
Η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη
Δεν ξέρω αν ο Λίσι θα καταφέρει τελικά να δημιουργήσει την ομάδα που έχει στο μυαλό του. Προσωπικά, θέλω να πιστεύω πως μπορεί.
Δεν ξέρω αν η διοίκηση θα αναγνωρίσει τις αδυναμίες και θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να αλλάξει η κατάσταση.
Ούτε πιστεύω ότι υπάρχει μια μαγική λύση που θα διορθώσει τα πάντα από τη μια μέρα στην άλλη.
Αυτό που ξέρω είναι πως ο ΠΑΟΚ χρειάζεται να βρει ξανά μια κατεύθυνση και πως η απογοήτευση του κόσμου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται διαρκώς ως μια υπερβολική αντίδραση σε κάποιο αρνητικό αποτέλεσμα.
Γιατί δεν είναι μόνο το τελευταίο παιχνίδι.
Και όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που περιμένει ο κόσμος και σε αυτό που βλέπει.
Ίσως, λοιπόν, να έχει έρθει η στιγμή όλοι όσοι έχουν την ευθύνη της ομάδας να αντιληφθούν πως αυτό που χρειάζεται ο ΠΑΟΚ δεν είναι άλλες διαβεβαιώσεις, αλλά ουσιαστικά σημάδια αλλαγής.
Όχι απαραίτητα μια μεγάλη νίκη ή έναν τίτλο.
Αλλά μια ομάδα που να δείχνει ότι ξέρει πού πηγαίνει.
Γιατί εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε εκεί. Θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε στο γήπεδο και να ελπίζουμε πως την επόμενη φορά θα δούμε κάτι διαφορετικό.
Όχι γιατί είμαστε υποχρεωμένοι.
Αλλά γιατί έτσι μάθαμε.
Γιατί, σε αντίθεση με όσους βρίσκονται σήμερα στον ΠΑΟΚ και αύριο μπορεί να μην είναι, εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε ρεπό από τον ΠΑΟΚ.