Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο Λιονέλ Μέσι πήρε στους ώμους του το βάρος μιας απογοητευμένης Αργεντινής, δηλώνοντας πως θα αποσυρθεί από την εθνική ομάδα. Ήταν το 2016, έπειτα από ακόμη έναν χαμένο τελικό, όταν η απογοήτευση έμοιαζε μεγαλύτερη από κάθε ελπίδα.
Ευτυχώς για την «Αλμπισελέστε», εκείνη η απόφαση δεν κράτησε πολύ. Ο Μέσι επέστρεψε, και λίγα χρόνια αργότερα κατάφερε να απαλλαγεί από το βάρος της αποτυχίας και της ατελείωτης πίεσης, οδηγώντας την Αργεντινή στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2022.
Τώρα, στα 39 του πλέον, δηλώνει ξανά βροντερό «παρών». Παίρνει την Αργεντινή από το χέρι και τη φέρνει για ακόμη μία φορά ένα βήμα πριν από την κορυφή του κόσμου.
Στο φετινό Μουντιάλ έχει ήδη γράψει εκατοντάδες αγωνιστικά λεπτά. Για οποιονδήποτε άλλο 39χρονο θα περίμενε κανείς μια φυσιολογική πτώση της απόδοσης, ειδικά ύστερα από διαδοχικά 90λεπτα. Όταν όμως μιλάς για τον Μέσι, καλείσαι να αναθεωρήσεις πολλά· ακόμη και όσα θεωρούσες δεδομένα για τα όρια της ανθρώπινης φυσιολογίας.
Και τότε γεννιέται το ερώτημα: είναι το πάθος αυτό που τον κινεί ή πράγματι καταφέρνει να υπερβαίνει την ανθρώπινη φύση;
Ίσως τελικά να ισχύουν και τα δύο. Ο λαός της Αργεντινής τού δίνει το κίνητρο και εκείνος, μέσα από το αστείρευτο ταλέντο του, το μετατρέπει σε δάκρυα χαράς για εκατομμύρια συμπατριώτες του. Σαν ένα απλό, αλλά ανεκτίμητο, «ευχαριστώ».
Το παιδί από το Ροζάριο βρίσκεται ξανά κοντά στην κορυφή του κόσμου και ο λαός του ξεχύνεται στους δρόμους για να το αποθεώσει, όπως πραγματικά του αξίζει.