Άλλη μία προβληματική εμφάνιση. Άλλο ένα παιχνίδι που αφήνει περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν τα ίδια προβλήματα επαναλαμβάνονται, παύουν να αποτελούν συγκυρίες.
Είναι εύκολο μετά από κάθε αρνητικό αποτέλεσμα να δείχνουμε τον προπονητή. Είναι εξίσου εύκολο να μιλάμε για έλλειψη πάθους, συγκέντρωσης ή αγωνιστικής πειθαρχίας. Μήπως, όμως, το πρόβλημα είναι βαθύτερο; Μήπως έχουμε υπερεκτιμήσει την ποιότητα ορισμένων ποδοσφαιριστών; Και τελικά, μήπως ο ΠΑΟΚ δεν είναι αυτή τη στιγμή η ομάδα που πιστεύουμε ότι είναι;
Ας εξετάσουμε την κατάσταση πιο αναλυτικά, ξεκινώντας από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.
Τσιφτσής
Η εμφάνιση του Τσιφτσή απέναντι στον ΟΦΗ ήταν ίσως η πιο χαρακτηριστική αποτύπωση της συνολικής εικόνας του ΠΑΟΚ.
Στη φάση του γκολ, αλλά και στην αμέσως επόμενη μεγάλη ευκαιρία του ΟΦΗ σε κατάσταση τετ α τετ, έδειχνε να μην έχει καθαρό μυαλό. Οι αντιδράσεις του πρόδιδαν έλλειψη συγκέντρωσης και αποφασιστικότητας. Λάθη ατομικά, με καθοριστική σημασία για την εξέλιξη του αγώνα.
Ωστόσο, θα ήταν άδικο να μείνουμε μόνο σε αυτά.
Από το 75ο λεπτό και μετά, ο Έλληνας τερματοφύλακας πραγματοποίησε τρεις με τέσσερις εξαιρετικά σημαντικές επεμβάσεις, αποτρέποντας ένα ακόμη βαρύτερο αποτέλεσμα.
Και εδώ προκύπτει το πρώτο ερώτημα: Πώς γίνεται ένας τερματοφύλακας να αποτελεί ταυτόχρονα μέρος του προβλήματος και έναν από τους βασικούς λόγους που η ομάδα του παραμένει ζωντανή στο παιχνίδι;
Η απάντηση ίσως βρίσκεται στη γενικότερη έλλειψη σταθερότητας που χαρακτηρίζει τον φετινό ΠΑΟΚ.
Αμυντική γραμμή: Εμπειρία στα χαρτιά, ανασφάλεια στο γήπεδο
Αν υπάρχει ένας τομέας που δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα, αυτός είναι η αμυντική λειτουργία.
Ντιέγκο Κόστα
Είναι σχετικά νωρίς για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Μέχρι στιγμής παρουσιάζει ένα συγκεντρωμένο αγωνιστικό πρόσωπο, χωρίς όμως να δείχνει ότι έχει φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του.
Η αίσθηση είναι πως αγωνίζεται περίπου στο 70-80% όσων μπορεί πραγματικά να προσφέρει.
Το ζητούμενο είναι αν πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που χρειάζεται χρόνο προσαρμογής ή αν αυτή είναι η αγωνιστική του πραγματικότητα.
Μιχαηλίδης
Ένας ποδοσφαιριστής που δύσκολα μπορείς να κατηγορήσεις για έλλειψη προσπάθειας.
Ο Μιχαηλίδης καταθέτει σχεδόν πάντα το 100% των δυνατοτήτων του στον αγωνιστικό χώρο. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιες φορές αυτό αρκεί και κάποιες άλλες όχι.
Και εδώ πρέπει να διαχωρίσουμε την προσπάθεια από την ποιότητα.
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ο Μιχαηλίδης μπορεί να αποτελέσει μία αξιόπιστη λύση στο ροτέισον, αλλά δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί βασικός κεντρικός αμυντικός σε έναν ΠΑΟΚ που θέλει να πρωταγωνιστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Δεν είναι υποτίμηση του ποδοσφαιριστή. Είναι αξιολόγηση των απαιτήσεων που πρέπει να έχει ένας σύλλογος αυτού του μεγέθους.
Ελουστόντο
Μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή με πολυετή παρουσία στη La Liga, με σημαντικές παραστάσεις και με το περιβραχιόνιο του αρχηγού στη Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Με τέτοιο βιογραφικό, οι προσδοκίες ήταν δικαιολογημένα υψηλές.
Κι όμως, η μέχρι τώρα εικόνα του απέχει σημαντικά από εκείνη ενός έμπειρου αμυντικού που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς για την ομάδα.Ατομικά λάθη, ορισμένα εκ των οποίων μπορούν να χαρακτηριστούν αυτοκαταστροφικά, έχουν επηρεάσει καθοριστικά την εξέλιξη αρκετών αναμετρήσεων.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι απλώς ότι κάνει λάθη. Είναι ότι ένας ποδοσφαιριστής με τέτοια εμπειρία θα έπρεπε να αποτελεί τον άνθρωπο που περιορίζει τα λάθη των υπολοίπων.
Χατζηδιάκος
Ο επαναπατρισμός ενός Έλληνα διεθνή ποδοσφαιριστή είναι πάντοτε μία ευχάριστη προοπτική.
Στην πράξη, όμως, τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα όπως τα περιμένεις.Ο Χατζηδιάκος δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να παρουσιάσει ούτε κατά προσέγγιση την ποιότητα που περιμέναμε.Η εμπειρία από ευρωπαϊκά πρωταθλήματα δημιουργεί απαιτήσεις. Και αυτές οι απαιτήσεις δεν έχουν ακόμη δικαιωθεί στον αγωνιστικό χώρο.
Κένι
Μέσα σε όλη αυτή την αμυντική αβεβαιότητα, υπάρχει και μία ξεκάθαρα θετική περίπτωση.
Ο Κένι αποτελεί, κατά την άποψή μου, μία από τις πιο επιτυχημένες μεταγραφικές κινήσεις του ΠΑΟΚ την τελευταία τριετία.
Ένας ποδοσφαιριστής που προσφέρει συνέπεια, ενέργεια και ουσία. Ένας παίκτης που πολλές φορές μοιάζει να καλείται να κάνει θαύματα για να καλύψει συνολικές αδυναμίες της ομάδας.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημό του.
Μπάμπα
Εδώ η συζήτηση είναι διαφορετική.
Δεν αμφισβητείται η ποιότητα που έχει παρουσιάσει στο παρελθόν. Ωστόσο, τα τελευταία δύο χρόνια παρατηρείται μία σταδιακή καθοδική πορεία στην απόδοσή του.
Υπάρχουν παιχνίδια στα οποία η παρουσία του είναι τόσο περιορισμένη, ώστε δύσκολα αντιλαμβάνεσαι την επιρροή του στην εξέλιξη των φάσεων.
Για έναν ποδοσφαιριστή που κάποτε αποτελούσε βασικό επιθετικό όπλο από την αριστερή πλευρά, αυτό είναι ιδιαίτερα προβληματικό.
Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται τον Μπάμπα που δημιουργεί υπεραριθμίες, προσφέρει ταχύτητα και συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη. Όχι έναν ποδοσφαιριστή που απλώς καλύπτει τη θέση του.
Μεσαία γραμμή: Υπάρχει ποιότητα, αλλά ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;
Γιάκιτς – Ουγκρέσιτς
Δύο περιπτώσεις που αφήνουν αισιόδοξα μηνύματα.
Παρότι δεν έχουν ακόμη πολλά παιχνίδια στα πόδια τους με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, παρουσιάζουν στοιχεία που δημιουργούν προσδοκίες.
Η ποιότητά τους είναι εμφανής, ενώ οι συνεργασίες τους, τόσο μεταξύ τους όσο και με τον Εντιαγέ, δείχνουν ότι υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένας ιδιαίτερα λειτουργικός άξονας.
Το σημαντικότερο είναι πως διακρίνεται προοπτική.
Με περισσότερα παιχνίδια, καλύτερη επικοινωνία και κυρίως με την απαραίτητη αγωνιστική αρμονία, μπορούν να αναπτύξουν αυτοματισμούς που σήμερα λείπουν από τον ΠΑΟΚ.
Αρκεί, βέβαια, να λειτουργήσει σωστά και το σύνολο.
Γιατί κανένας ποδοσφαιριστής, όσο ταλαντούχος κι αν είναι, δεν μπορεί να αποδώσει στο μέγιστο μέσα σε μία ομάδα που δεν έχει ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Ζαφείρης
Ίσως μία από τις περιπτώσεις με τη μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις προσδοκίες και την πραγματικότητα.
Η επένδυση που πραγματοποιήθηκε για την απόκτησή του δημιούργησε την αίσθηση ότι ο ΠΑΟΚ αποκτά έναν ποδοσφαιριστή έτοιμο να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεσαία γραμμή.
Μέχρι στιγμής, όμως, η συνεισφορά του δεν ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτές τις προσδοκίες.
Θα περίμενε κανείς περισσότερη δημιουργία, καλύτερη καθοδήγηση στην ανάπτυξη και μεγαλύτερη επιρροή στον ρυθμό του παιχνιδιού.
Ένας ποδοσφαιριστής με την οικονομική αξία και τις παραστάσεις του Ζαφείρη δεν αποκτάται απλώς για να συμπληρώνει τη μεσαία γραμμή.
Αποκτάται για να την καθοδηγεί.
Θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς και για νεότερους ή λιγότερο ενσωματωμένους ποδοσφαιριστές, όπως ο Γιάκιτς και ο Ουγκρέσιτς.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν διαθέτει ποιότητα. Σημαίνει, όμως, ότι η ποιότητα πρέπει κάποια στιγμή να μεταφραστεί σε ουσιαστική επιρροή μέσα στο γήπεδο.
Μεσοεπιθετικά: Όταν ο 38χρονος Τάισον δείχνει τον δρόμο
Τάισον
Τι περισσότερο μπορεί να πει κανείς γι' αυτόν τον άνθρωπο;
Στα 38 του χρόνια εξακολουθεί να αγωνίζεται με ένα πάθος που θα ζήλευαν ποδοσφαιριστές δέκα και δεκαπέντε χρόνια νεότεροί του.
Στο παιχνίδι απέναντι στον ΟΦΗ ήταν, κατά την προσωπική μου άποψη, ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ.
Έψαχνε διαρκώς τρόπους να συμμετέχει στις φάσεις, να δημιουργήσει προϋποθέσεις, να πάρει πρωτοβουλίες και να προσφέρει ό,τι περισσότερο μπορούσε.
Υπάρχει, όμως, μία πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Ο Τάισον δεν μπορεί πλέον να ανταποκρίνεται με την ίδια ένταση για 70 λεπτά σε κάθε αναμέτρηση.
Και δεν θα έπρεπε να χρειάζεται.
Το γεγονός ότι ένας ποδοσφαιριστής 38 ετών εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις βασικότερες πηγές ενέργειας και δημιουργίας του ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο παράσημο για τον ίδιο. Είναι και ένα σοβαρό ερώτημα για τον σχεδιασμό της ομάδας.
Ποιος είναι ο ποδοσφαιριστής που θα πάρει τη σκυτάλη;
Ποιος θα αναλάβει να κάνει τη διαφορά όταν ο Τάισον δεν θα μπορεί;
Και γιατί ακόμη και σήμερα η ομάδα μοιάζει να εξαρτάται τόσο πολύ από τις προσωπικές του ενέργειες;
Ζίβκοβιτς
Όταν μιλάς για τον Αντρίγια Ζιβκοβιτς , μιλάς για έναν ποδοσφαιριστή με προσωπικότητα, τεχνική κατάρτιση και ηγετικά χαρακτηριστικά.
Έναν αρχηγό με όλη τη σημασία της λέξης.
Και εδώ υπάρχει μία σημαντική ιδιαιτερότητα.
Όταν ένας ποδοσφαιριστής έχει τόσο καθοριστικό ρόλο στη λειτουργία της ομάδας, ακόμη και μία μέτρια εμφάνισή του μπορεί να επηρεάσει τη συνολική εικόνα.
Δεν μπορείς, φυσικά, να απαιτείς από κανέναν να αγωνίζεται στο 100% των δυνατοτήτων του σε κάθε παιχνίδι.
Όταν, όμως, μιλάμε για τον Ζίβκοβιτς, η διαφορά ανάμεσα σε μία καλή και μία μέτρια εμφάνιση γίνεται αισθητή σε ολόκληρη την ομάδα.Και αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αναδεικνύει την εξάρτηση του ΠΑΟΚ από συγκεκριμένες προσωπικότητες.
Εντιαγέ
Ο Εντιαγέ δεν είναι ο κλασικός φορ που έχουμε στο μυαλό μας, πολυβόλο γκολ δηλαδή είναι όμως ένας παίκτης που μοιάζει να βρίσκεται παντού.
Με ασταμάτητο τρέξιμο, ένταση στις μονομαχίες και ουσιαστική συμμετοχή τόσο στην επιθετική όσο και στην ανασταλτική λειτουργία, προσφέρει στοιχεία που ο ΠΑΟΚ έχει μεγάλη ανάγκη.
Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι μόνο τα φυσικά του προσόντα.
Είναι η διάθεση που δείχνει να ενσωματωθεί στο σύνολο.
Οι συνεργασίες του με τους συμπαίκτες του,αποδεικνύουν ότι προσπαθεί να αντιληφθεί τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας και να δημιουργήσει αγωνιστικές σχέσεις που θα έχουν συνέχεια.Η επικοινωνία του με τον Γιάκιτς και τον Ουγκρέσιτς παρουσιάζει ήδη ενδιαφέροντα στοιχεία.
Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μία ομάδα που αντιμετωπίζει προβλήματα συνοχής.
Φυσικά, υπάρχουν ακόμη περιθώρια βελτίωσης, ιδιαίτερα στο επίπεδο των αυτοματισμών και της συνολικής συνεργασίας.
Ωστόσο, η πρώτη εικόνα δημιουργεί αισιοδοξία.
Μπαζνά: Τα πρώτα δείγματα δημιουργούν προσδοκίες
Στην περίπτωση του Μπαζνά, οποιαδήποτε οριστική αξιολόγηση θα ήταν πρόωρη.
Ο χρόνος συμμετοχής του δεν είναι ακόμη αρκετός για να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με την πραγματική του δυναμική.
Ωστόσο, τα πρώτα δείγματα είναι θετικά.
Έχει ήδη καταφέρει να βρει δίχτυα δύο φορές, δείχνοντας ότι διαθέτει ένα χαρακτηριστικό που δεν αποκτάται εύκολα: την αίσθηση του γκολ.
Φαίνεται να αντιλαμβάνεται πού πρέπει να κινηθεί, πότε να επιτεθεί στον χώρο και πώς να βρεθεί στο σωστό σημείο την κατάλληλη στιγμή.
Με απλά λόγια, μοιάζει να ξέρει πώς να συναντιέται με την μπάλα μέσα στην αντίπαλη περιοχή.
Και αυτό είναι ένα ιδιαίτερα ενθαρρυντικό στοιχείο.
Και τελικά τι φταίει;
Το μεγαλύτερο ποιοτικό πρόβλημα του ΠΑΟΚ εντοπίζεται, με διαφορά, στην αμυντική του γραμμή. Εκεί η ομάδα παρουσιάζει σοβαρές αδυναμίες, τόσο σε επίπεδο ατομικής ποιότητας όσο και συνολικής λειτουργίας, με το ακόμη πιο ανησυχητικό στοιχείο να είναι η απουσία αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων από τον πάγκο.
Το δίδυμο Ντιέγκο Κόστα – Μιχαηλίδης δείχνει να προσφέρει μια σχετικά μεγαλύτερη σταθερότητα, χωρίς ωστόσο να αποτελεί την οριστική απάντηση στο πρόβλημα. Ακόμη και με αυτόν τον συνδυασμό, η τύχη του ΠΑΟΚ μοιάζει να εξαρτάται σε υπερβολικό βαθμό από την αγωνιστική κατάσταση και τις επεμβάσεις των Τσιφτσή και Παβλένκα. Και αυτό από μόνο του φανερώνει το μέγεθος της αμυντικής ανασφάλειας. Μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστεί δεν μπορεί να στηρίζει την αμυντική της αξιοπιστία αποκλειστικά στην καλή ημέρα του τερματοφύλακά της.
Στον αντίποδα, από τη μέση και μπροστά το πρόβλημα δεν φαίνεται να είναι τόσο η έλλειψη ποιότητας όσο η αδυναμία αξιοποίησής της. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές με δυνατότητες, όμως εξακολουθούν να απουσιάζουν η αγωνιστική οικειότητα, οι αυτοματισμοί και η απαραίτητη χημεία μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα που μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να γίνει απειλητική, αλλά δυσκολεύεται να μετατρέψει την ποιότητά της σε ουσιαστική παραγωγή και αποτελεσματικότητα.
Με λίγα λόγια, ο ΠΑΟΚ στην άμυνα δείχνει να στερείται λύσεων, ενώ στην επίθεση στερείται συνοχής. Και αυτή η διαφορά είναι καθοριστική, γιατί το πρώτο πρόβλημα απαιτεί ενδεχομένως μεταγραφική ενίσχυση, ενώ το δεύτερο απαιτεί πρωτίστως προπονητική δουλειά.