Πολλά μπορούν να ειπωθούν και ακόμη περισσότερα να γραφτούν για τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εκεί όπου η τακτική αρτιότητα της ομάδας του Λουίς ντε λα Φουέντε επικράτησε του πάθους, της αυταπάρνησης και της θέλησης των παικτών του Λιονέλ Σκαλόνι.
Χωρίς να θέλει κανείς να αφαιρέσει ούτε στο ελάχιστο από την πανάξια νίκη της νέας πρωταθλήτριας κόσμου, Ισπανίας, είναι αδύνατον να μη σκεφτεί ότι το τελευταίο σφύριγμα αυτού του τελικού έκλεισε ένα από τα ομορφότερα κεφάλαια στην ιστορία της «Αλμπισελέστε». Το κεφάλαιο ενός ακόμη θρύλου. Το κεφάλαιο του Λιονέλ Μέσι.
Πριν από 20 χρόνια, ένα παιδί από τις γειτονιές του Ροζάριο πραγματοποίησε ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά του: να αγωνιστεί στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη. Πού να ήξερε τότε ότι εκείνη η πρώτη συμμετοχή θα αποτελούσε απλώς την αρχή μιας ανεπανάληπτης διαδρομής.
Σήκωσε στους ώμους του το βάρος της αποτυχίας το 2016. Αμφισβητήθηκε, λύγισε και έφτασε ακόμη και στο σημείο να αποχωρήσει προσωρινά από την εθνική ομάδα. Επέστρεψε, όμως, για να ολοκληρώσει αυτό που έμοιαζε με πεπρωμένο. Το 2022 δοξάστηκε ως εθνικός ήρωας, οδηγώντας την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου και κατακτώντας το τρόπαιο που έλειπε από την τεράστια συλλογή του.
Το 2026, στα 39 του πλέον χρόνια, συνέχιζε να καταρρίπτει ρεκόρ και να ιερουργεί μέσα στο γήπεδο. Με κάθε άγγιγμα της μπάλας έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να πιστεύουν ότι κάποια υπερφυσική δύναμη καθοδηγούσε τις κινήσεις του. Σαν να μπορούσε να σταματήσει τον χρόνο, να δει χώρους που κανείς άλλος δεν έβλεπε και να μετατρέψει το αδύνατο σε κάτι απολύτως φυσιολογικό.
Αυτός ήταν, είναι και θα παραμείνει ο Λιονέλ Μέσι. Ο άνθρωπος με τις σχεδόν θεϊκές ποδοσφαιρικές ικανότητες, που έκανε ένα ολόκληρο έθνος —ή μάλλον έναν ολόκληρο πλανήτη— να παραλύει μπροστά στις ντρίμπλες, στις πάσες και στα γκολ του.
Θα μας λείψει να τον βλέπουμε να φορά τη φανέλα της «Αλμπισελέστε». Θα μας λείψει εκείνη η στιγμή πριν ακουμπήσει την μπάλα, όταν όλοι περίμεναν ότι κάτι μαγικό επρόκειτο να συμβεί. Θα μας λείψει η σιωπηλή του παρουσία, το χαμηλωμένο βλέμμα, το περιβραχιόνιο στο μπράτσο και η ικανότητά του να μιλά χωρίς λόγια.
Μετά την αποχώρηση του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, η Αργεντινή καλείται να αποχαιρετήσει έναν ακόμη αξεπέραστο θρύλο. Δεν αποχαιρετά απλώς τον αρχηγό της. Αποχαιρετά μια ολόκληρη εποχή, ένα σύμβολο και ένα κομμάτι της ποδοσφαιρικής της ταυτότητας.
Ο τελευταίος του αγώνας δεν είχε το φινάλε που ονειρεύτηκαν ο ίδιος και εκατομμύρια Αργεντινοί. Ίσως, όμως, οι μεγαλύτερες ιστορίες να μη χρειάζονται πάντοτε ένα παραμυθένιο τέλος. Γιατί στο κάτω κάτω, ο Μέσι είχε ήδη κατακτήσει τα πάντα από τρόπαια, ρεκόρ αλλά και κορυφές. Πάνω απ’ όλα, είχε κατακτήσει την αγάπη ενός λαού που κάποτε τον αμφισβήτησε, αλλά τελικά τον αγκάλιασε σαν δικό του παιδί.
Το τελευταίο σφύριγμα μπορεί να ακούστηκε βαρύ, όμως η κληρονομιά του θα παραμείνει ζωντανή. Γιατί οι ποδοσφαιριστές αποχωρούν, οι αριθμοί κάποτε ξεπερνιούνται, αλλά οι θρύλοι δεν αποσύρονται ποτέ.
Gracias por todo, Leo!